Η ιστορία του Στολισμού του Χριστουγεννιάτικου Δέντρου

Το στολισμένο Χριστουγεννιάτικο δέντρο, αναφέρεται ως έθιμο από το έτος 750 περίπου και αυτό οφείλεται στον θρύλο του ιεραπόστολου Άγιο Βονιφάτιο  (Saint Boniface), καταγόμενο από το βασίλειο του Wessex της τότε πολυκερματισμένης σε βασίλεια, σημερινής Αγγλίας και ο οποίος εκχριστιάνισε πολλές περιοχές της Γερμανίας, μεταξύ των οποίων και αυτών της Φριζίας (Friesland).  Εκεί συγκεκριμένα, οι ειδωλολάτρες Φρίζιοι λάτρευαν μία αιωνόβιο βελανιδιά, ως ιερό δέντρο του θεού τους Θωρ, πάνω στην οποία τελούσαν και διάφορες θυσίες.

Ο Άγιος Βονιφάτιος λοιπόν, στη προσπάθεια του να τους προσηλυτίσει στο Χριστιανισμό, επιχείρησε να πριονίσει αυτή τη βελανιδιά. Όμως δεν χρειάστηκε να προσπαθήσει πολύ για αυτό, διότι μία πολύ δυνατή ριπή ανέμου την ξερίζωσε τελείως. Το γεγονός αυτό, οι δεισιδαίμονες Φρίζιοι, το θεώρησαν ως  θαύμα, πράγμα που τους ώθησε ομαδικά στο Χριστιανισμό. Παράδοξα όμως και επικουρικά, στη θέση της ξεριζωμένης βελανιδιάς φύτρωσε ως δια μαγείας ένα έλατο, το οποίο και οι νεοφώτιστοι Χριστιανοί θεώρησαν ως ευλογημένο δέντρο, και με αυτό πλέον τιμούσαν τη γιορτή της γέννησης του Χριστού.

Ο θεσμός και η δοξασία για το έλατο εξαπλώθηκε σιγά-σιγά σε ολόκληρη τη Γερμανία.

Κατά τη παράδοση, το 1539 ο Μαρτίνος Λούθηρος ήταν ο πρώτος που στόλισε το Χριστουγεννιάτικο έλατο με διάφορα χρήσιμα είδη, όπως φαγητά και ρούχα.

Με τη πάροδο των χρόνων όμως, το Χριστουγεννιάτικο δέντρο κατέληξε να έχει μόνο στολίδια, όπως αγγέλους, άστρα, φάτνες τού Χριστού, Άϊ Βασιληδες, Χριστουγεννιάτικες κάλτσες, γκυ, ταράνδους, κεράκια, λαμπάκια, βαμβακένιες χιονονιφάδες,  καθώς και όλα τα υπόλοιπα, που σχετίζονται ή, με τη Θεία γέννηση είτε, με το Βορειοευρωπαϊκό χειμώνα, που συμπίπτει με αυτή τη γιορτή.

Τα διακοσμητικά αυτά αντικείμενα τοποθετούνται επίσης σε διάφορα σημεία τού σπιτιού ή, του κήπου, αλλά και στα δέντρα δρόμων και πλατειών καθώς και σε άλλους δημόσιους  χώρους.

Το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, άρχισε να καθιερώνεται στην Ελλάδα ακόμη και πριν από την Αγγλία και τη Γαλλία.

Συγκεκριμένα το Γερμανικό αυτό έθιμο ξεκίνησε στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα του 1834 όταν στο παλάτι του βασιλιά της Όθωνα, στολίστηκε το πρώτο Χριστουγεννιάτικο έλατο.

Το Χριστουγεννιάτικο αυτό δέντρο αποτέλεσε μεγάλο γεγονός  για τους Αθηναίους, οι οποίοι σχημάτισαν ουρές για να καταφέρουν να το θαυμάσουν. Σύντομα οι ευκατάστατοι μιμήθηκαν τον βασιλιά.

Στην Αγγλία το Χριστουγεννιάτικο δέντρο ουσιαστικά καθιερώθηκε το 1841 από τον Γερμανό σύζυγο της βασιλίσσης Βικτωρίας, πρίγκιπα Αλβέρτο, όταν αυτός επιστάτησε στο στολισμό ενός δέντρου στο παλάτι τους, που αποκαλείται Πύργος του Ουίνδσορ.

Σκίτσο του δέντρου αυτού φιλοτεχνήθηκε στην εικονογραφημένη εφημερίδα Illustrated London News και στο οποίο απεικονιζόταν το στολισμένο έλατο, και γύρω από αυτό να στέκονται  και να το θαυμάζουν η βασίλισσα Βικτωρία, με τον σύζυγο της πρίγκιπα Αλβέρτο και τρία από τα παιδιά τους. Αυτή η δημοσίευση είχε ως αποτέλεσμα να διαδοθεί πολύ σύντομα, το έθιμο του στολισμένου Χριστουγεννιάτικου δέντρου, σε ολόκληρη τη Βρετανία.

Το ίδιο σκίτσο αναδημοσιεύτηκε το Δεκέμβριο του 1850 στην Αμερική,  τροποποιημένο με μια απεικόνηση δινόταν η εντύπωση ότι επρόκειτο για  μία χαρούμενη εορτάζουσα Αμερικανική οικογένεια. Αυτή η αναδημοσίευση συνετέλεσε πάρα πολύ στη διάδοση του στολισμένου Χριστουγεννιάτικου δέντρου στις ΗΠΑ.

Το 1900 η εταιρεία του Thomas Edison μπήκε στο εμπορικό πνεύμα των Χριστουγέννων και άρχισε να νοικιάζει σειρές από πολύχρωμα ηλεκτρικά λαμπάκια για τη διακόσμηση αυτών των δένδρων, προσθέτοντας έτσι στο έθιμο και αυτά τα φωτάκια.

Τελικά το έθιμο του Χριστουγεννιάτικου δέντρου φαίνεται να γενικεύεται στη Γαλλία από το Δεκέμβριο του 1869, που μπορούσε κανείς να βρει έλατα στις περισσότερες υπαίθριες αγορές  του Παρισιού.

Στην εποχή μας πλέον το Χριστουγεννιάτικο δέντρο, μαζί με τα ανάλογα στολίδια του, έχει εξαπλωθεί σε όλο το Χριστιανικό κόσμο, αλλά παραδόξως και σε κάποιες αλλόθρησκες χώρες της Ασίας.

Τα στολισμένα Χριστουγεννιάτικα δέντρα ή, και τα στολίδια από μόνα τους, δημιουργούν μία γιορτινή διάθεση σε όλους και αποτελούν για την αγνή ψυχοσύνθεση των παιδιών, πηγή χαράς αλλά και κατανόησης  της θρησκευτικής σημασίας της γιορτής.